Gdzie jest Bóg?

Zamiast wstępu

Drodzy Rodzice,

Oddajemy w Wasze ręce bajkę, która nie tylko opowiada piękną historię duchowej podróży małej dziewczynki, ale także głęboko zakorzeniona jest w Piśmie Świętym i całym nauczaniu Kościoła Katolickiego. Każdy wątek tej opowieści – od dziecięcej tęsknoty za Bogiem, przez odkrywanie Jego obecności w stworzeniu, aż po Dar życia w Woli Bożej – ma swoje źródło w Objawieniu i Tradycji Kościoła.

Bajka została oparta na duchowości Sługi Bożej Luizy Piccarrety i ukazuje, jak można żyć w zjednoczeniu z Wolą Bożą już od najmłodszych lat. Na końcu bajki podane są wybrane fragmenty z Pisma Świętego i Katechizmu Kościoła Katolickiego. Wierzę, że to właśnie zgłębienie na modlitwie tych fragmentów da prawdziwe duchowe owoce tej bajki - do medytowania tych fragmentów szczególnie Was zachęcam.

Ta historia może być dla Waszych dzieci (a wierzę, że i dla Was samych) nie tylko literacką przygodą, lecz także głębokim wprowadzeniem w modlitwę serca, uwielbieniem Boga w stworzeniu i odkrywaniem tajemnicy Daru życia w Jego Woli. To zaproszenie do żywego, codziennego dialogu miłości z Bogiem do tzw. modlitwy Krążenia.

Życzę Wam błogosławionego czytania.

GDZIE JEST BÓG?

Eleonora = Bóg jest moim światłem

I

 Eleonora odnajduje Boga

Była raz sobie mała dziewczynka o imieniu Eleonora, w swoim sercu miała złożone pragnienie, którego sama nie potrafiła do końca odkryć. Coś co pociągało ją ku niebu, ku światłu, ku czemuś większemu niż to, co widziała wokół siebie. Było to jak ciche, lecz nieustające wołanie – tęsknota, która nie dawała spokoju ani w dzień, ani w nocy. Czasami czuła, jakby ktoś niewidzialny szeptał jej do serca, że jest coś więcej. Coś, co czeka, aż zostanie odkryte. Coś, co ma smak miłości, zapach nieba i barwę światła.

Od najmłodszych lat słyszała opowieści o Bogu, który bardzo ją kocha. O tym, że stworzył świat z miłości i że nieustannie spogląda na nią z nieba z uśmiechem. Ale ona... ona nigdy Go nie widziała. Nie słyszała Jego głosu. Nie czuła tej miłości, o której jej mówiono. I dlatego w sercu Elenka odczuwała ból – bo jak można pogodzić się z tym, że Tego, który tak bardzo ją kocha, nie może dotknąć, przytulić, zobaczyć ani odczuć Jego wielkiej miłości?

Każdego dnia wyglądała przez okno. Kiedy dzwonił dzwonek, biegła do drzwi z nadzieją, że to On. Kiedy wiatr poruszał firanką, odwracała się szybko, bo może to właśnie On się poruszył? Kiedy słychać było szuranie za oknem, stukanie gałęzi o parapet – serce dziewczynki stawało się czujne, gotowe, czekające. Ale On nigdy nie przyszedł tak, jak tego oczekiwała.

Z czasem zaczęła zadawać pytania. Nie tylko o to, gdzie jest Ten, który ją kocha, ale też... czy Ona umie kochać Jego? Czy mała dziewczynka, może kochać Boga tak, jak On kocha? Wielką, czystą, potężną miłością, która obejmuje cały świat? Czuła się zbyt mała. Zbyt słaba. Jej serce, choć spragnione, wydawało się zbyt kruche na takie wielkie rzeczy.

Tylko babci mogła to wszystko powiedzieć. Babcia była inna niż wszyscy. Jej oczy widziały głębiej, a serce słuchało w ciszy. Wnuczka siadała u niej na kolanach i tuląc się szeptała:

– Babciu... ja tak bardzo chcę Go zobaczyć. Słyszę, że mnie kocha, ale ja... ja tego nie czuję. Gdzie On jest? Gdzie się ukrywa? Ciężko jest kochać kogoś, kogo się nie widzi.

Babcia milczała chwilę, a potem powiedziała:

– Jutro zabiorę cię w miejsce, w którym Bóg nie mówi słowami, ale mówi całym sobą. I pokarzę Ci to, co mi samej przemieniło serce i wierzę, że może przemienić i twoje.

Wyruszyły nazajutrz wczesnym rankiem. Weszły w cichy las, gdzie drzewa szumiały jak starzy święci, modlący się od wieków. Babcia poprosiła dziewczynkę:

– Teraz, moje dziecko, wsłuchaj się w odgłosy lasu. Otwórz oczy na wszystkie małe cuda. Dotknij traw, drzew i wszystkiego wokół, bo każde najmniejsze źdźbło trawy mówi: „Jestem tu dla ciebie” a każdy zapach jest tu pocałunkiem.

Elenka pochyliła się nad miękkim mchem, zanurzyła dłonie w jego zielonym aksamicie. Dotykała chropowatej kory starych drzew. Babcia podała jej dzikie poziomki – słodkie jak letnie niebo – i dziewczynka zasmakowała w prostocie tego daru. Czuła wiaterek muskający jej policzki i rozpoznała w nim więcej niż tylko powiew – jakby ktoś naprawdę delikatnie głaskał ją po twarzy. Promienie słońca ogrzewały jej dłonie, a ptaki śpiewały nad głową tak cudnie, że aż chciało się płakać.

W końcu dotarły na małą polankę, gdzie trawy były wysokie i miękkie, a niebo wyglądało, jakby było blisko. Tam usiadły razem na kocu, a babcia zaczęła opowieść.

– Posłuchaj, moje dziecko. Jest historia, którą zna mało kto. To historia o Niewidzialnym Bogu. Dawno, dawno temu, zanim jeszcze powstał świat, Bóg będąc Miłością zapragnął obdarować nią kogoś, stworzył więc człowieka. Ale człowiek odwrócił się od Boga, i stracił z nim łączność a Bóg od tamtej pory pozostał dla niego niewidzialny. Ale Bóg nie przestał kochać. Ukrył swoje "kocham cię" w całym świecie: w promieniach słońca, w zapachu lasu, w kształtach liści, w śpiewie ptaka i szumie morza. I każdy, kto patrzy sercem – może te kocham Cię poczuć i zobaczyć. Nie oczami ciała, lecz oczami duszy.

Elenka patrzyła na babcię ze wzruszeniem, czując, że jej słowa zaczęły ją przemieniać.

– Widzisz, kiedy poczułaś na twarzy ciepło słońca – to było Jego „kocham cię”. Kiedy wiatr cię chłodził – to On troszczył się o ciebie. Kiedy chodziłaś boso po trawie – On chciał, byś czuła Jego czułość. W śpiewie ptaka – On śpiewał dla ciebie miłosne piosenki.

Dziewczynce nagle coś zajaśniało w sercu. Wstała powoli, jakby z niej opadła mgła, i wybiegła na łąkę. Rozłożyła ręce i zaczęła biec, a z jej ust wyrywało się odwzajemnienie:

– Kocham cię! Kocham cię, Boże! W tej trawie! W tym kwiatku! W cykaniu świerszcza! W promykach słońca! Kocham cię, dziękuję ci, wielbię cię!

Zatrzymała się przy strumieniu i spojrzała na odbite w falach i srebrzące się światło.

– I przepraszam, że nie dostrzegałam Twego kocham Cię. Że nie słyszałam go. Że nie widziałam twych cudów.

A pociągnięta głębiej wewnętrznym światłem zawołała:

– Boże... ja chcę powiedzieć „kocham Cię” także za innych. Za dzieci, które zapomniały. Za dorosłych, którzy nie słyszą. Za tych, co są smutni i nie wiedzą, że Ty jesteś. Za tych, co nigdy Ci nie podziękowali. Przyjmij moje „kocham Cię” za nich.

I tak biegała po łące, kładąc w duchu swoje akty miłości na każdy kamień, liść, kroplę rosy, pszczołę, skrzydło motyla – z serca, które już nie tęskniło, ale które zaczęło kochać prawdziwie.

Tej nocy miała sen, w którym ujrzała Twarz. Twarz, której nie da się opisać, bo była jak światło, jak pokój, jak wieczność. Twarz, która patrzyła na nią z uśmiechem tak łagodnym, że aż świat stawał się jaśniejszy. Uśmiech, który mówił: Dziękuję. Ale nie tylko dziękuję. To był uśmiech Ojca, który po tysiącach lat czekania na miłość dziecka – wreszcie ją otrzymał. I w tym uśmiechu nie było słów, ale dziewczynka wiedziała, że wszystko zostało wypowiedziane. Panowała cisza, a gwiazdy szeptały cicho ponad światem. Dziewczynka leżąc w łóżku, otulona snem i jeszcze świeżą pamięcią spotkania z Bogiem ukrytym w stworzeniu, poczuła, że w tej ciszy coś się w niej otworzyło. Jak gdyby z głębi serca, tam, gdzie nie sięga żadne ludzkie słowo, trysnęło źródło. Ciche, jasne, żywe. I zrozumiała… że wszystko, co tego dnia się wydarzyło, było modlitwą. Nie wyuczoną, odmówioną, pospiesznie złożoną z formułek. Ale modlitwą, która się wydarzyła, jak oddech, jak bicie serca, jak łza wzruszenia. Modlitwą która żyła, którą stworzenie szeptało od zawsze, a jej dusza po raz pierwszy usłyszała i włączyła się w ten szept z całą dziecięcą prostotą.

To nie były słowa, to był dialog miłości.

Rano, gdy otworzyła oczy, nie była już tą samą dziewczynką. Nadal wyglądała tak samo, mieszkała w tym samym domu, kochała swoją babcię. Ale jej dusza – jej dusza była teraz przestrzenią, w której zamieszkał Bóg. I z każdym nowym dniem powtarzała:

– Kocham Cię, Boże… i dziękuję, że nauczyłeś mnie widzieć i modlić się.

II

Eleonora otrzymuje Dar Życia w Woli Bożej.

W jeden z cichych wieczorów, gdy niebo paliło się purpurą zachodu, a zapach nagrzanej łąki unosił się w powietrzu, Elenka usiadła przy babci na schodach starego ganku. Miała spuszczoną głowę i zamyślone oczy. Długo milczała. Babcia głaskała ją po włosach, czekając, aż serce dziecka samo przemówi.

W końcu dziewczynka westchnęła głęboko i powiedziała:

— Babciu… ja chcę kochać Boga tak bardzo, jak On mnie kocha. Chcę Go kochać tak mocno, tak płomiennie, żeby Jego serce, aż zadrżało z radości. Ale… nie umiem. Jestem mała. Moje serce jest małe. Moja miłość jest mała. I to mnie boli… że On kocha mnie nieskończenie, a ja mogę dać Mu tylko takie maleńkie „kocham Cię”.

Babcia spojrzała na nią z łagodnym uśmiechem. Milczała jeszcze chwilę, jakby coś w niej dojrzewało, a potem powiedziała:

— Moje dziecko… to, co teraz odczuwasz, to nie słabość. To właśnie wielka łaska. Bo dusza, która pragnie kochać Boga Jego własną miłością, to dusza, którą On sam zaprasza do czegoś bardzo głębokiego… do życia w Jego Woli.

Dziewczynka podniosła oczy – czujne, przejęte, czekające.

— Życie w Woli Bożej — ciągnęła babcia — to nie tylko pragnienie dobra i pełnienie Jego Woli a nie swojej. To coś więcej. To Dar. Dar, który Bóg pragnie dać tym, którzy pragną kochać Go nie ludzkim sercem, ale Jego sercem, Jego własną miłością, wieczną, obejmującą wszystko i wszystkich. Kiedy oddasz Mu swoją wolę i poprosisz Go o ten Dar z całej duszy — wtedy Jego Wola może zacząć żyć w tobie. I wtedy już nie ty sama będziesz kochać, ale Bóg będzie kochać w tobie. Twoje czyny, nawet te najmniejsze, nabiorą wartości wiecznej. Małe „kocham Cię”, wypowiedziane w Jego Woli, stajnie się jak ogień, który przenika niebo i ziemię.

Dziewczynka zamarła. Jej serce przyspieszyło. I nagle wszystko zrozumiała — że jej małość nie przeszkadza Bogu, ale że właśnie przez nią może On działać potężnie.

Złożyła ręce i szepnęła:

— Boże… jeśli chcesz… daj mi ten Dar. Udziel mi Daru życia w Twojej Woli. Ja oddaję Ci swoją wolę, chcę Cię kochać Twoją miłością, abyś poczuł się kochany tak, jak Ty sam kochasz. Uczyń ze mnie Twoje serce na ziemi. Niech moje „kocham Cię” będzie jak Twoje „kocham Cię” – Ty Boże kochaj we mnie.

W tej chwili, choć nie rozległ się żaden głos, dziewczynka poczuła, że coś się wydarzyło. Jakby niebo pochyliło się nad nią i złożyło w jej sercu iskrę — święty płomień, który nie spala, ale zapala wszystko wokół.

I odtąd jej „kocham Cię” było inne. Każdy szept, każdy gest, każdy uśmiech i każde spojrzenie stały się Boską modlitwą. Kiedy skakała przez kałuże, śmiała się, gdy zbierała kwiatki — ofiarowywała je z miłością, którą Bóg w niej wzbudzał. Jej akty były jak promienie światła rozlewające się po całej ziemi.

Z czasem, gdy dni mijały jak delikatne płatki spadające z nieba, a serce dziewczynki coraz głębiej wchodziło w tajemnicę Bożej Woli, wydarzyło się w niej coś jeszcze. Pewnego poranka, gdy śpiew ptaków zdawał się donośniejszy niż zwykle, a światło poranka bardziej przejrzyste, poczuła w duszy głębokie poruszenie – nie jak myśl, ale jak objawienie.

Zrozumiała, że jej „kocham Cię” płynące w imieniu wszystkich dusz tych przeszłych, teraźniejszych i przyszłych, to było coś większego. Coś ogromniejszego niż ona sama.

Zrozumiała, że całe stworzenie tęskni za tym, by chwalić Boga – ale nie ma ust. Kwiaty nie mogą mówić, choć płoną kolorami ku niebu. Drzewa nie mają głosu, choć wznoszą ramiona gałęzi jak do modlitwy. Skały trwają w milczeniu, choć noszą w sobie pamięć Bożego dotyku. A ptaki, choć śpiewają, nie mogą powiedzieć: kocham Cię z pełnią wolności serca.

I wtedy zrozumiała – ona została im dana. Jej dusza, jej serce, jej usta. Ona stała się ustami całego stworzenia. Zaczęła więc szeptać do Boga:

– Boże, przyjmij moje „kocham Cię” w imieniu tych stokrotek, które nie mogą mówić. Przyjmij moje „dziękuję Ci” w imieniu sosen, które szumią Twoją chwałę, ale nie mogą wypowiedzieć Twego Imienia. Przyjmij mój zachwyt w imieniu gór, które trwają w milczeniu od stworzenia świata. Przyjmij moje „uwielbiam Cię” w imieniu rzek, które płyną nieprzerwanie ku Tobie. Ja chcę być głosem dla wszystkiego, co stworzyłeś, Panie.

Od tamtej pory każdego dnia, zaraz po przebudzeniu, czuła w sobie to źródło modlitwy – jasne, ciche i zawsze nowe. I nie umiała już żyć bez tej modlitwy, szła w świat jak artystka, która tworzy modlitwę z tego, co widzi, czuje, dotyka i przeżywa. Jeśli padał deszcz, mówiła:– Kocham Cię, Boże, w każdej kropli spadającej z nieba, jakbyś Ty sam całował ziemię.

Jeśli widziała pająka tkającego misterną pajęczynę, szeptała:– Kocham Cię, Boże, w tej cierpliwej pracy i w delikatnym kunszcie Twoich rąk.

Gdy wiatr tańczył z liśćmi – mówiła:– To Ty, Boże, tańczysz ze światem. A ja tańczę z Tobą. Kocham Cię w imieniu wszystkich.

Nieustannie znajdowała w Bożej Woli nowe sposoby, by wielbić Boga. Codziennie inne „kocham Cię”, inne „dziękuję”, inne „przepraszam” – jak bukiety z nowych kwiatów, których nigdy wcześniej nie widziała.

A Bóg z radością przyjmował każdy jej akt miłości i go odwzajemniał. Raz była to miłość, która wlewała się w nią jak ciepłe mleko. Innym razem światło zrozumienia ukrytych tajemnic. Albo radość tak wielka, że aż chciało się tańczyć po łące a towarzyszył temu pokój tak wielki, że zdawało się jej, jakby cały świat się zatrzymał.

I choćby nie wiem jak wielką starała się okazać mu miłość, kładąc swoje małe kocham Cię wszędzie, Bóg odpowiadał jeszcze większą miłością nie znającą granic ani końca. Zdawało się jej, że z uśmiechem przyjmował każde jej westchnienie, każdą próbę odwzajemnienia – bo wiedział, że nikt nie zdoła Go wyprzedzić w miłości. A jednak Elenka, całą swoją duszą, sercem i dziecięcą pasją, próbowała. I chociaż nigdy Go nie dogoniła, Bóg – z ojcowską czułością – pozwalał jej wierzyć, że jest coraz bliżej.

Miłość między nią a Bogiem zaczęła się przelewać. Jak rzeka, która nie mieści się już w swoim korycie. Oddawała Bogu wszystko, a Bóg dawał jej jeszcze więcej. A im więcej dawał – tym więcej ona chciała Mu dać. I tak bez końca. Prosiła więc Boga, by dotknął nadmiarem ich miłości cały świat. Niech jakaś dusza, poczuje ulgę. Niech ktoś odetchnie głębiej a inny poczuje się kochany.

I tak się działo, gdzieś na drugim końcu świata jakiś chłopiec przestał się bać, jakaś kobieta, pogrążona w smutku, nagle spojrzała w niebo i poczuła, że nie jest sama a ktoś, kto płakał, poczuł ciepło w sercu, którego nie umiał nazwać. A wszystko dlatego, że jedna mała dziewczynka kochała Boga Jego własną miłością. Jej modlitwa – cicha, ukryta, pełna zachwytu i oddania – stała się rzeką, która płynęła przez świat. Czysta, prawdziwa, wieczna.

I choć nikt jej nie widział, choć była tylko małą dziewczynką — w duchowej rzeczywistości była jak promień słońca, który nieustannie dotyka świat, przemieniając go, ogrzewając i ożywiając jak słońce ziemię.

Bóg patrzył na nią z uśmiechem. Tym samym, którego doświadczyła w tamtym śnie. Uśmiechem, który mówił wszystko.

I tak oto, przez jeden dziecięcy akt wiary i pragnienia, jedna mała dusza żyjąca w Woli Bożej stała się echem samego Boga w świecie.

Drodzy Czytelnicy,

Bajka, którą przeczytaliście, nie jest tylko piękną opowieścią. Jest także zaproszeniem do poznania największego Daru - Daru Życia w Woli Bożej.

Eleonora doświadczyła miłości Boga obecnej w każdej kropli rosy, w śpiewie ptaka, w powiewie wiatru i w cichym poruszeniu serca. Miłość ta czeka na odpowiedź a modlitwa krążenia, o której mogliście przeczytać jest jedną z odpowiedzi na Bożą miłość i formą oddawania Bogu należnej mu chwały

Modlitwa dziewczynki, którą odkrywa i codziennie na nowo przeżywa, czyli wspomniana modlitwa krążenia to szczególny sposób modlitwy właściwy duszom żyjącym w Woli Bożej. Polega ona na kochaniu, dziękowaniu i oddawaniu chwały Bogu w imieniu wszystkich dusz przeszłych teraźniejszych i przyszłych oraz całego stworzenia, przywracając wszystko do pierwotnego celu i pierwotnej sprawiedliwości: by żyło dla Boga i Go wielbiło. To modlitwa, która obejmuje wszystko i wszystkich.

Dar życia w Woli Bożej

To żywa i prawdziwa duchowa rzeczywistość, w której dusza nie tylko stara się pełnić Bożą wolę, ale całkowicie żyć Nią. Bóg działa w niej, modli się w niej, kocha przez nią – tak, jak sam kocha w Trójcy Świętej.

To życie nie jest zarezerwowane dla mistyków i świętych. To dziedzictwo każdego ochrzczonego, bo każdy, kto nosi w sobie Ducha Świętego, ma dostęp do tej łaski – jeśli tylko zapragnie żyć wyłącznie Boską Wolą jednocząc nieustannie swoją Wolę z Wolą Bożą Wystarczy całym sercem zapragnąć i poprosić o ten Dar a Bóg wysłucha prośby.

Więcej o Darze życia w Woli Bożej – o tym, czym jest, jak go przyjąć, jak nim żyć każdego dnia i co mówi na ten temat Kościół – znajdziesz na stronie poświęconej Słudze Bożej Luizie Piccarrecie, której misją było szerzenie tej duchowej perły.

www.darwolibozej.pl

DO MEDYTACJI:

Pismo Święte:

„Wszystko, co żyje, niech chwali Pana!” (Ps 150,6)

"Nie wyście Mnie wybrali, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was na to, abyście szli i owoc przynosili, i by owoc wasz trwał - aby wszystko dał wam Ojciec, o cokolwiek Go poprosicie w imię moje". (J 15,16)

"Myśmy poznali i uwierzyli miłości, jaką Bóg ma ku nam. Bóg jest miłością: kto trwa w miłości, trwa w Bogu, a Bóg trwa w nim". (1 J 4,16)

"Bo stworzenie z upragnieniem oczekuje objawienia się synów Bożych. Stworzenie bowiem zostało poddane marności - nie z własnej chęci, ale ze względu na Tego, który je poddał - w nadziei, że również i ono zostanie wyzwolone z niewoli zepsucia, by uczestniczyć w wolności i chwale dzieci Bożych". (Rz 8,19–21)

„Umiłowani, obecnie jesteśmy dziećmi Bożymi, ale jeszcze się nie ujawniło, czym będziemy. Wiemy, że gdy się objawi, będziemy do Niego podobni.” (1 J 3,2)

„Teraz zaś już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus. Choć nadal prowadzę życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie”” (Ga 2,20)

„Zapytany przez faryzeuszów, kiedy przyjdzie królestwo Boże, odpowiedział im: «Królestwo Boże nie przyjdzie dostrzegalnie; i nie powiedzą: "Oto tu jest" albo: "Tam". Oto bowiem królestwo Boże pośród was jest” (Łk 17,20-21)

„Jeśli się nie odmienicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do królestwa niebieskiego.” (Mt 18,3)

„Zawsze się radujcie, nieustannie się módlcie! W każdym położeniu dziękujcie, taka jest bowiem wola Boża w Jezusie Chrystusie względem was. Ducha nie gaście, proroctwa nie lekceważcie! Wszystko badajcie, a co szlachetne - zachowujcie! Unikajcie wszystkiego, co ma choćby pozór zła". (1 Tes 5,16–22)

„Ojcze nasz któryś jest w niebie święć się Imię Twoje niech się stanie wola Twoja, jako w niebie, tak i na ziemi.” (Mt 6,10)

„A Bóg widział, że wszystko, co uczynił, było bardzo dobre.” (Rdz 1,31)

„Bo w Nim żyjemy, poruszamy się i jesteśmy.” (Dz 17,28)

Katechizm Kościoła Katolickiego

KKK 307

Bóg daje ludziom możliwość dobrowolnego uczestniczenia w swojej Opatrzności, powierzając im odpowiedzialność za czynienie sobie ziemi "poddaną" i za panowanie nad nią 140 . Bóg pozwala więc ludziom być rozumnymi i wolnymi przyczynami w celu dopełniania dzieła stworzenia, w doskonałej harmonii dla dobra własnego i dobra innych. Ludzie, często nieświadomi współpracownicy woli Bożej, mogą wejść w sposób dobrowolny w Boży zamysł przez swoje działania, przez swoje modlitwy, a także przez swoje cierpienia 141 . Stają się więc w pełni "pomocnikami Boga" (1 Kor 3, 9; 1 Tes 3, 2) i Jego Królestwa 142

KKK 358

Bóg wszystko stworzył dla człowieka 209 , ale on został stworzony, aby służyć Bogu i kochać Go oraz by ofiarować Mu całe stworzenie: Jakaż to istota otoczona tak wielkim poważaniem otrzyma istnienie? Jest nią człowiek, wielka i wspaniała postać żyjąca, cenniejsza w oczach Bożych niż całe stworzenie. Jest nią człowiek; dla niego istnieje niebo i ziemia, morze i całe stworzenie. Do jego zbawienia Bóg przywiązuje taką wagę, że dla niego nie oszczędził nawet swego jedynego Syna. Bóg nie przestał bowiem czynić wszystkiego, by doprowadzić człowieka do siebie i posadzić go po swojej prawicy 210 .

KKK 2639

Uwielbienie jest tą formą modlitwy, w której człowiek najbardziej bezpośrednio uznaje, iż Bóg jest Bogiem. Wysławia Go dla Niego samego, oddaje Mu chwałę nie ze względu na to, co On czyni, ale dlatego że ON JEST. Uczestniczy w szczęściu serc czystych, które kochają Go w wierze, zanim ujrzą Go w chwale. Przez nią Duch łączy się z naszym duchem, by świadczyć, że jesteśmy dziećmi Bożymi 100 ; daje świadectwo Jedynemu Synowi, w którym zostaliśmy przybrani za synów i przez którego uwielbiamy Ojca. Uwielbienie zespala inne formy modlitwy i zanosi je do Tego, który jest ich źródłem i celem: "Dla nas istnieje tylko jeden Bóg, Ojciec, od którego wszystko pochodzi i dla którego my istniejemy" (1 Kor 8, 6)."

„Modlitwa jest odpowiedzią serca na miłość Boga” (KKK 2562)

KKK 820

"Chrystus od początku użyczył (jedności) swemu Kościołowi; wierzymy, że ta jedność trwa nieutracalnie w Kościele katolickim i ufamy, że z dniem każdym wzrasta aż do skończenia wieków" 249 . Chrystus zawsze udziela swemu Kościołowi daru jedności, ale Kościół musi zawsze modlić się i pracować, by strzec, umacniać i doskonalić jedność, której Chrystus pragnie dla niego. Dlatego sam Jezus modlił się w godzinie swojej męki i nie przestaje modlić się do Ojca o jedność swoich uczniów: "...aby wszyscy stanowili jedno, jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno, aby świat uwierzył, żeś Ty Mnie posłał" (J 17, 21). Pragnienie ponownego odnalezienia jedności wszystkich chrześcijan jest darem Chrystusa i wezwaniem Ducha Świętego 250 .

821 Aby jak najlepiej odpowiedzieć na te wymagania, konieczne jest spełnienie następujących warunków:- stała odnowa Kościoła w coraz większej wierności jego powołaniu. Taka odnowa jest mocą ruchu zmierzającego do jedności 251 ;- nawrócenie serca, "by wieść życie w duchu Ewangelii" 252 , ponieważ to niewierność członków wobec daru Chrystusa powoduje podziały;- wspólna modlitwa, ponieważ "nawrócenie serca i świętość życia łącznie z publicznymi i prywatnymi modlitwami o jedność chrześcijan należy uznać za duszę całego ruchu ekumenicznego, a słusznie można je zwać ekumenizmem duchowym" 253 ; (...)

Modlitwa jako dar Boga

KKK 2559

Modlitwa jest wzniesieniem duszy do Boga lub prośbą skierowaną do Niego o stosowne dobra 2 . Z jakiej pozycji mówimy w czasie modlitwy? Z wyniosłości naszej pychy i własnej woli czy też z "głębokości" (Ps 130, 1) pokornego i skruszonego serca? Ten, kto się uniża, będzie wywyższony 3 . Podstawą modlitwy jest pokora. "Nie umiemy się modlić tak, jak trzeba" (Rz 8, 26). Pokora jest dyspozycją do darmowego przyjęcia daru modlitwy: Człowiek jest żebrakiem wobec Boga 4 .

KKK 2560

"O, gdybyś znała dar Boży!" (J 4,10). Cud modlitwy objawia się właśnie tam, przy studni, do której przychodzimy szukać naszej wody: tam Chrystus wychodzi na spotkanie każdej ludzkiej istoty; On pierwszy nas szuka i to On prosi, by dać Mu pić. Jezus odczuwa pragnienie, Jego prośba pochodziz głębokości Boga, który nas pragnie. Modlitwa - czy zdajemy sobie z tego sprawę czy nie - jest spotkaniem Bożego i naszego pragnienia. Bóg pragnie, abyśmy Go pragnęli 5 .

KKK 2561

"Prosiłabyś Go wówczas, a dałby ci wody żywej" (J 4, 10). Nasza modlitwa błagalna jest - w sposób paradoksalny - odpowiedzią. Jest odpowiedzią na skargę Boga żywego: "Opuścili Mnie, źródło żywej wody, żeby wykopać sobie cysterny popękane" (Jr 2,13). Modlitwa jest odpowiedzią wiary na darmową obietnicę zbawienia 6 , odpowiedzią miłości na pragnienie Jedynego Syna 7 .

Modlitwa jako przymierze

KKK 2562

Skąd pochodzi modlitwa człowieka? Niezależnie od tego, jaki byłby język modlitwy (gesty, słowa), zawsze modli się cały człowiek. Aby jednak określić miejsce, z którego wypływa modlitwa, Pismo święte mówi niekiedy o duszy lub o duchu, najczęściej zaś o sercu (ponad tysiąc razy). Modli się serce. Jeśli jest ono daleko od Boga, modlitwa pozostaje pusta.

2563 Serce jest mieszkaniem, w którym jestem, gdzie przebywam (według wyrażenia semickiego lub biblijnego: gdzie "zstępuję"). Jest naszym ukrytym centrum, nieuchwytnym dla naszego rozumu ani dla innych; jedynie Duch Boży może je zgłębić i poznać. Jest ono miejscem decyzji w głębi naszych wewnętrznych dążeń. Jest miejscem prawdy, w którym wybieramy życie lub śmierć. Jest miejscem spotkania, albowiem nasze życie, ukształtowane na obraz Boży, ma charakter relacyjny: serce jest miejscem przymierza.

KKK 2564

Modlitwa chrześcijańska jest związkiem przymierza między Bogiem i człowiekiem w Chrystusie. Jest działaniem Boga i człowieka; wypływa z Ducha Świętego i z nas, jest skierowana całkowicie ku Ojcu, w zjednoczeniu z ludzką wolą Syna Bożego, który stał się człowiekiem.

Modlitwa jako komunia

KKK 2565

W Nowym Przymierzu modlitwa jest żywym związkiem dzieci Bożych z ich nieskończenie dobrym Ojcem, z Jego Synem Jezusem Chrystusem i z Duchem Świętym. Łaska Królestwa Bożego jest "zjednoczeniem całej Trójcy Świętej z całym wnętrzem (człowieka)" 8 . Życie modlitwy polega zatem na stałym trwaniu w obecności trzykroć świętego Boga i w komunii z Nim. Ta komunia życia jest zawsze możliwa, gdyż przez chrzest staliśmy się jedno z Chrystusem 9 . Modlitwa jest o tyle chrześcijańska, o ile jest komunią z Chrystusem i rozszerza się w Kościele, który jest Jego Ciałem. Ma ona wymiary miłości Chrystusa 10 .

BARDZO ZACHĘCAM DO PRZECZYTANIA CAŁEGO ROZDZIAŁU POŚWIĘCONEGO GRZECHOWI PIERWORODNEMU Z KKK (Katechizmu Kościoła Katolickiego) - Grzech pierworodny od numeru 387

LINK do KKK - TUTAJ

Wejdź na:

👉 www.darwolibozej.pl

lub posłuchaj na:

👉 www.youtube.com/@DarWoliBozej

Poznaj Dar życia w Woli Bożej