Międzynarodowy Kongres "Jedność w Woli Bożej"

JEDNOŚĆ WOLI

Alejandra Acuña

Pierwszy Międzynarodowy Kongres „Jedność w Woli Bożej”

Orlando (USA), 31 października – 2 listopada 2025 r.

https://en.luisapiccarretaofficial.org/download

Drodzy bracia i siostry, w ramach ogólnego tematu jedności w tej refleksji skupimy się na bardzo ważnym zagadnieniu — na kulminacyjnym punkcie duchowości chrześcijańskiej, obecnie już nam znanym, którym jest Wola Boża: dusza ma zjednoczyć swoją ludzką wolę z Wolą Boga we wszystkim.

1. Wola Boża w Niebie

Najpierw zastanówmy się nieco nad tym, czym jest Wola Boża. Aby to uczynić, musimy skierować nasze spojrzenie ku górze, poza świat, poza materialny firmament, wznosząc je ku duchowemu Niebu. Tam, na najwyższym miejscu, będziemy kontemplować Wolę Bożą — Najświętszą, Wszechmocną, Całą Miłującą, Najbardziej błogosławioną, Nieskończoną, Doskonałą i Niezmienną, taką jak sam Bóg. W teologii mówi się, że Wola Boga jest Jego własnym bytem (św. Tomasz z Akwinu, Summa Theologica, część I, zagadnienie 19, artykuł 1).

Oznacza to, że Bóg jest swoją własną Wolą, w przeciwieństwie do rozumnych stworzeń (aniołów i ludzi), które mają wolę, ale nie są swoją własną wolą (God and His Work, o. Antonio Royo Marín, część I, sekcja 3, rozdział 3). Dlatego kiedy mówimy o Woli Boga, mówimy o samym Bogu działającym w pełni tego, kim jest.

Jezus powiedział o tym w pismach Luizy Piccarrety:

„Nasza Wola ma swoje Życie, swoje panowanie, swoją siedzibę, swoje centrum w Naszym Boskim Bycie, tworząc z Nami jedną i tę samą rzeczywistość. Jest Naszym własnym Życiem, a Jej centrum emanuje promieniami ze swojego Życia, które wypełniają Niebo i ziemię”. (Tom 30, 14 grudnia 1931 r.)

Możemy więc wyobrazić sobie Wolę Bożą jako słońce: Wola Boża jest światłem, ciepłem, które ono wytwarza, miłością i promieniami — wszystko to stanowi jedną całość, wszystko jest tą samą Wolą. Tak więc w Bożej Dobroci, Mądrości, Mocy, Świętości, Pięknie i Boskiej Sprawiedliwości Wola Boża poprzedza wszystko, towarzyszy wszystkiemu i wprawia wszystko w ruch; nic nie działa niezależnie od jednego punktu Woli Boga.

(Tom 11, 20 grudnia 1912 r., oraz tom 12, 2 października 1913 r.)

Dlatego kiedy mówimy o Woli Boga, mówimy o samym Bogu działającym z pełnią tego, kim jest.

W innym fragmencie tomu 11 wyjaśniono to nieco dokładniej:

„Wśród Osób Boskich jedność Naszych Woli jest tak wielka, że nie można rozróżnić, czyja Wola jest czyja — jest to jedna i ta sama Wola. Ta jedność — jedność Woli — stanowi doskonałość Trzech Osób Boskich. Ponieważ jesteśmy taką jednośćią w Naszej Woli, ta jedność pociąga za sobą jedność świętości, mądrości, piękna, mocy, miłości i wszystkiego innego, co należy do Naszego Bytu. Widzimy więc Siebie nawzajem jak w zwierciadle, będąc wzajemnie jednym w drugim; a nasza wzajemna radość z kontemplowania Siebie jest tak wielka, że czynimy Siebie doskonale szczęśliwymi. Gdyby cokolwiek różniło się między Nami, Nasz Byt nie mógłby być doskonały ani doskonale szczęśliwy”.(Tom 11, 8 lutego 1915 r.)

Jest to doskonała jedność Boska: Trzy odrębne Osoby Boskie i jedna jedyna Wola. Jedna Wola sprawia, że wszystkie Trzy pragną tego samego, czynią to samo, wiedzą to samo i wzajemnie udzielają sobie wszystkich dóbr, nie unicestwiając przy tym żadnej z Osób. Ta jedność Woli w Bogu ustanawia w Przenajświętszej Trójcy Królestwo doskonałego pokoju, harmonii i radości. Jest źródłem wszelkiego dobra, radości i szczęścia, zdolnym uczynić nieskończonego Boga zawsze doskonale szczęśliwym. Jest to Królestwo Boże, z tego źródła wypływają dzieła Boga.

2. Wola Boża - na ziemi

Kontemplowaliśmy Wolę Bożą w Niebie. Teraz skierujmy spojrzenie duszy ku ziemi, temu cudownemu miejscu stworzonemu przez Boga. Gdzie na ziemi możemy znaleźć Wolę Boga taką, jaka jest w Niebie? W naszym Panu Jezusie Chrystusie, prawdziwym Bogu i prawdziwym człowieku, posiadającym dwie natury — Boską i ludzką — zgodnie z nauką doktryny katolickiej.

Dlatego ma On dwie naturalne wole, czyli władze chcenia, bez podziału i bez zmiany, bez rozdzielenia i bez pomieszania; te dwie wole nie są sobie przeciwne — jak twierdzili bezbożni heretycy. Jego ludzka wola podąża za Jego Boską i wszechmocną Wolą, nie sprzeciwiając się jej ani nie stawiając jej oporu, lecz będąc jej całkowicie podporządkowaną.

„Wyznajemy dwie władze działania bez podziału, bez zmiany, bez rozdzielenia i bez pomieszania w tym samym Panu Jezusie Chrystusie — to znaczy jedno działanie Boskie i drugie działanie ludzkie”.(Trzeci Sobór Konstantynopolitański, 680–681 r., przeciw monoteletom).

Kiedy więc Słowo stało się ciałem, Wola Boża zstąpiła na ziemię — na ziemię człowieczeństwa Jezusa. W Nim obie wole zostały zjednoczone nierozerwalnie, tak że wszystkie Jego akty były jednocześnie ludzkie i Boskie. Dlaczego tak się stało? Ponieważ, jak mówi Pismo Święte: „Wszystko bowiem jest z Niego, przez Niego i dla Niego” (Rz 11,33).

Przede wszystkim po to, aby wielbić, dziękować, oddawać chwałę i miłować Ojca w Duchu Świętym za całe stworzenie i wszystkie stworzenia, a jednocześnie nas odkupić i odnowić, abyśmy mogli stać się „podobni do obrazu Jego Syna”, który jest „Pierworodnym między wielu braćmi” (Rz 8,29), oraz „uczestnikami Boskiej natury” (2 P 1,4). Innymi słowy, aby uczynić nas przez łaskę tym, czym On jest z natury: Jego Wola Boża działająca w naszej ludzkiej woli, tworząca „małżeństwo” dwóch woli: „i oboje będą jednym ciałem”.

W istocie spośród wszystkich nauk Jezusa głównym i podstawowym przesłaniem było to:

„Z nieba zstąpiłem nie po to, aby pełnić swoją wolę, ale wolę Tego, który Mnie posłał” (J 6,38).

Od chwili Wcielenia: „Oto idę, Boże, aby pełnić Twoją wolę”.

Aż po Mękę i Śmierć: „Nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie” (J 11).

Zawsze i we wszystkim: „Nie szukam własnej woli, lecz woli Ojca”.

A Jego nieustannym pokarmem było: „Moim pokarmem jest wypełnić wolę Tego, który Mnie posłał” (J 4,34).

Chce On, abyś się tego nauczył: „Kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie, ten Mi jest bratem, siostrą i matką” (Mt 12,50).

„Ten, kto pełni wolę Bożą, trwa na wieki” (1 J 2,17).

Pozostawił nam tę modlitwę jako naszą codzienną modlitwę, zarówno osobistą, jak i wspólnotową, a także jako osobisty i powszechny cel: „Przyjdź Królestwo Twoje, bądź wola Twoja jako w Niebie, tak i na ziemi”.

3. Kościół i mistycy

Kościół Jezusa, wierny Jego nauczaniu i przykładowi przez 2000 lat, wie, że najważniejsza jest Wola Boża — że bez niej nie ma ani świętości, ani nawet zbawienia. Wie, że z powodu grzechu pierworodnego rodzimy się z naszą ludzką wolą oddzieloną od Woli Bożej i przeciwstawiającą się jej, a nasza droga przypomina szlak, który musimy przebyć. Rozpoczyna się ona od nawrócenia i stopniowego usuwania przeszkód, oczyszczania siebie i poddawania się oczyszczeniu, coraz pełniejszego upodabniania naszej woli do Woli Boga i coraz większego zbliżania się do niej, aż w końcu staniemy się z nią jednym.

Święta Teresa od Jezusa, Droga doskonałości (32, 9): „Całym zamiarem tego, kto rozpoczyna modlitwę [...], powinno być podjęcie pracy nad sobą i zdecydowane, z wielką gorliwością i troską, doprowadzenie własnej woli do zgodności z wolą Boga”.

Święty Alfons Maria de Liguori, Zgodność z wolą Bożą, rozdział 1: „Prawdziwa doskonałość polega na tak pełnym zjednoczeniu naszej woli z Wolą Boga, aby Jego Wola i nasza wola były jedną i tą samą wolą”.

Święty Franciszek Salezy, Traktat o miłości Bożej: „Szczyt miłości Bożej polega na zjednoczeniu naszej woli z Wolą Boga, tak abyśmy pragnęli jedynie tego, czego On chce”.

Święta Teresa od Dzieciątka Jezus: „Nie chcę być świętą tylko w połowie; wybieram wszystko, czego On chce”.

Święty Franciszek Salezy, Traktat o miłości Bożej, IX, 15: „Mistyczne małżeństwo jest doskonałym zjednoczeniem Woli Boga z naszą wolą, tak że nie ma już dwóch woli, lecz tylko jedna”.

Wielcy święci, którzy osiągnęli zjednoczenie z Bogiem, rozumieli je jako zjednoczenie woli — tak doskonałe, że posługiwali się obrazem „małżeństwa”, aby je wyrazić i pomóc nam lepiej zrozumieć tę duchową rzeczywistośą. Posłuchajmy ich:

Święta Teresa, Twierdza wewnętrzna (mieszkania siódme): „Jest to całkowite zjednoczenie całej duszy z Bogiem, w którym ludzka wola staje się jednym z Wolą Bożą, tak że nie pragnie już niczego poza tym, czego pragnie Bóg”.

Święty Jan od Krzyża, Żywy płomień miłości: „Wola duszy jest teraz Wolą Boga, a Wola Boga jest wolą duszy; w ten sposób dusza stała się całkowicie jednym i została przemieniona w Bogu”.

Święty Jan od Krzyża, Żywy płomień miłości, 3, 6: „Dusza zostaje tak przemieniona w Bogu, że nie może już chcieć ani działać poza Wolą Boga. Jest to zatem małżeństwo mistyczne, ponieważ istnieje już prawdziwe zjednoczenie woli”.

Błogosławiona Elżbieta od Trójcy Przenajświętszej, Ostatnie pisma: „Mistyczne małżeństwo jest pełnym wzajemnym posiadaniem: dusza należy całkowicie do Boga, a Bóg oddaje się jej całkowicie. Nie chodzi już o odczuwanie, lecz o zjednoczenie woli”.

Benedykt XVI (audiencja z 2 lutego 2011 r.): „Mistyczne małżeństwo jest trwałym zjednoczeniem duszy z Bogiem, w którym wola człowieka utożsamia się z Wolą Bożą”.

W innym fragmencie mistyczny doktor Kościoła, święty Jan od Krzyża, jeszcze wyraźniej wyjaśnia, na czym polega to zjednoczenie woli:

„Stan tego Boskiego zjednoczenia polega na takim upodobnieniu duszy do Woli Boga i takim przemienieniu jej w Wolę Boga, że nie ma w niej niczego, co byłoby sprzeczne z Wolą Boga. Przeciwnie, we wszystkim i poprzez wszystko jej poruszeniem jest wyłącznie Wola Boga. Dlatego właśnie w tym stanie mówimy, że dusza staje się jedną wolą z Wolą Boga, i tą wolą jest Wola Boga; ta Wola Boga jest również wolą duszy. Gdyby bowiem dusza pragnęła jakiejkolwiek niedoskonałości, której Bóg nie chce, nie mogłaby stać się jedną wolą z Bogiem, ponieważ miałaby wolę skierowaną ku czemuś, czego Bóg nie chce”. (Droga na Górę Karmel, księga II, rozdział 11, punkty 2–3).

Kościół osiągnął ten poziom rozumienia i doświadczenia tego najbardziej wzniosłego stanu.

Czy jest to zatem to samo, co życie w Woli Bożej? Jeszcze nie. Jest to jednak fundament i punkt wyjścia.

Wcześniej największym pragnieniem było osiągnięcie mistycznego małżeństwa, czyli zjednoczenia woli — stania się jednym. Teraz rozumiemy, że nie jest to koniec, lecz punkt wyjścia do zupełnie nowego sposobu wspólnego życia. (Pomyślmy na przykład o filmach Disneya o księżniczkach z baśni).

4. U Luizy Piccarrety

Jezus prowadzi Luizę drogą chrześcijańskiego życia duchowego: przez modlitwę w jej różnych formach, życie sakramentalne, oderwanie od wszystkiego i wszystkich, praktykowanie cnót, wzrastanie w poznaniu Boga, rozwój miłości oraz upodabnianie się do Chrystusa — nie tylko wewnątrz jej duszy, lecz także na zewnątrz. Coraz bardziej pomaga jej w tym Maryja, prowadząc ją przez umartwienie, wyrzeczenie lub „śmierć” w znaczeniu ewangelicznym, coraz bliżej Woli Boga, aż do osiągnięcia mistycznego małżeństwa, czyli zjednoczenia woli z Nim.

„Córko moja, Najwyższa Jedność ma miejsce wtedy, gdy dusza osiąga tak bliskie zjednoczenie z Moją Wolą, że znika nawet cień jej własnej woli, tak iż nie potrafi już rozróżnić, która wola jest jej, a która Moja. W ten sposób Moja Wola staje się Życiem tej duszy, tak że cokolwiek ją spotyka — ją samą lub innych — przyjmuje ona wszystko, co wydaje Mi się słuszne: radość, smutek, życie, śmierć, krzyż, ubóstwo... Na wszystko patrzy jak na coś Mojego i jak na coś, co służy podtrzymywaniu Mojego Życia. Nie ma większej mocy w Niebie ani na ziemi niż dusza, która jest jednym ze Mną we wszystkim i całkowicie zanurzona w Mojej Woli. To jest Najwyższa Jedność”.(Tom 9, 1 listopada 1910 r.)

Istnieje również niższy rodzaj zjednoczenia, w którym dusza poddaje się Mojej Woli, tak, ale nie przyjmuje Moich rozporządzeń jako własnego życia. Żyje zgodnie z Moją Wolą, lecz nie pozwala, aby została nią napełniona i rozpalona, ani nie zatraca swojej woli w Mojej. Dostrzegam ją, tak, ale nie zakochuję się w niej, a ona nie zachwyca Mnie tak jak dusza żyjąca w Najwyższej Jedności. (Tom 9, 1 listopada 1910 r.)

Jeśli więc najwięksi mistycy znali ten najwyższy punkt zjednoczenia woli, a Luiza również go osiągnęła, na czym polega różnica w jej przypadku? Na tym, że u Luizy zjednoczenie woli przechodzi w działanie w Jedności, czyli w dokonywanie aktów w Woli Bożej. Jezus pozwala jej zrozumieć, jak działa Wola Boża, aby mogła zjednoczyć się z Nią i działać razem z Nią. Poprzez nieustanne działanie w ten sposób tworzy się w duszy Życie Woli Bożej... Życie Boskie — bo właśnie to oznacza życie: powstaje ono z wielu nieustannie dokonywanych aktów, zjednoczonych ze sobą.

(Tom 11, 10 czerwca 1917 r.)

„To prawda, że powołałem cię jako pierwszą, czego nie uczyniłem wobec nikogo innego. Ponieważ tak bardzo cię miłuję, objawiłem ci sposób życia w Mojej Woli — skutki, cuda i niezwykłe rzeczy, których doświadcza dusza żyjąca i działająca w Mojej Najwyższej Woli. Przeszukaj żywoty wszystkich świętych albo wszystkie książki doktrynalne, a nie znajdziesz w nich wyjaśnienia, co oznacza aktywne działanie Mojej Woli w stworzeniu oraz działanie stworzenia w Mojej Woli. Co najwyżej znajdziesz poddanie się, zdanie się na Mnie lub zjednoczenie woli. Nie znajdziesz jednak nigdzie w pełni działającej Woli Bożej w stworzeniu i stworzenia działającego w Mojej Woli. Oznacza to, że nie nadszedł jeszcze czas, aby Moja dobroć powołała jakąś duszę do życia w tym najbardziej wzniosłym stanie. Chociaż każę ci się modlić tak samo, jak każę modlić się innym, sposób, w jaki wzywam cię do życia w Mojej Woli, nie ma odpowiednika nigdzie indziej”. (Tom 14, 6 października 1922 r.)

„To prawda, że byli święci, którzy zawsze pełnili Moją Wolę, ale traktowali Moją Wolę jedynie jako regułę swojego uświęcenia — starali się Ją poznać i wypełniać. Oddawali cześć Mojej Woli przez Jej pełnienie, a to prowadziło ich do świętości. Nie poszli jednak dalej, aby odkryć całe dobro w Niej zawarte, nie przeniknęli skarbów w Niej ukrytych ani nie korzystali ze wszystkich skutków i wartości, jakie przynosi życie w Mojej Woli. Moja Wola sama w sobie się nie zmieniła — pozostaje bezkresna, święta i Boska — lecz dusze te nie poznały Jej głębi ani nieskończonej różnorodności Jej piękna, barw, skutków i wartości. Nie wystarczy poznać Mojej Woli; trzeba w Nią wejść, zamieszkać w Niej i uczynić z Niej swoje życie, aby cieszyć się wszystkim, co Moja Wola zawiera, i posiąść to wszystko”.(Tom 14, 6 listopada 1922 r.)

Na przykład: „przywoływać wszystkich, obejmować wszystkich i działać w imieniu wszystkich... albo zwielokrotniać siebie we wszystkich, adorować, dziękować i wynagradzać za wszystkich...”. Nikt wcześniej tego nie znał, dlatego nikt tego nie czynił.

Przykład: droga do pałacu, brama pałacu, wejście do pałacu, poznawanie go, jego skarbów i bogactw, działanie z ich wykorzystaniem oraz zamieszkanie w nim.

Wielcy mistycy osiągali po niemal całym życiu to, co nazywali „najwyższym stopniem zjednoczenia, jaki można osiągnąć” (św. Jan od Krzyża). Z trudem potrafili go opisać, mówiąc jedynie, że „przemienienie duszy w Boga jest niewysłowione”. Tymczasem Luiza rozpoczyna tutaj swoje życie duchowe właśnie od tego punktu — w pierwszym tomie opisuje, że osiągnęła mistyczne małżeństwo kilka lat wcześniej, w wieku 23 lat — a następnie napisała jeszcze 35 tomów o działaniu i życiu w Woli Bożej.

Nie zapominajmy, że ta jedność woli i działanie w Woli Bożej dokonują się z Jezusem, przez Niego i w Nim. To On jest więzią jednoczącą Wolę Bożą z wolą ludzką. Z tego powodu sam nasz Pan, w świetle, którego jej udzielił, mówił o swoich „działaniach” w sobie, zwłaszcza w odniesieniu do swojej Boskiej Woli, dwóch woli i dwóch działań. W swoich ludzkich aktach działał w doskonałej harmonii z doktryną katolicką — Jego dwie wole współdziałały, a każda wykonywała swoją część. Ponadto, ponieważ w każdym działaniu Jego Boska Wola kierowała Jego wolą ludzką, ta ostatnia zawsze podążała za pierwszą, bez sprzeciwu i w doskonałej jedności. Było to zjednoczenie obu woli bez pomieszania, bez unicestwiania ani przeciwstawiania jednej drugiej, bez konfliktu i bez naprzemiennego działania.

Jezus wyjaśnia powszechne skutki, ogromne bogactwa, nieskończone dobra oraz Boską i wieczną wartość każdego Jego aktu Boskiego i ludzkiego — od Wcielenia aż po Mękę, Śmierć, Zmartwychwstanie i Wniebowstąpienie do Nieba.

Zaprasza Luizę — a także nas — abyśmy zjednoczyli się z Nim i działali razem z Nim oraz w Jego Woli, zgodnie ze słowami Katechizmu, punkt 521:

„Wszystko, co Chrystus przeżył, sprawia, że możemy przeżywać to w Nim, a On może przeżywać to w nas”.

„Dotychczas ukazywałem, czego dokonało Moje Człowieczeństwo — jego cnót i cierpień — aby uczynić rodzinę ludzką dziedzicem dóbr Mojego Człowieczeństwa. Teraz jednak chcę objawić, czego Moja Wola Boża dokonywała w Moim Człowieczeństwie, aby uczynić je dziedzicem Mojej Woli, Jej skutków i zawartej w Niej wartości, dla nowych pokoleń”.(Tom 13, 6 września 1925 r. — data podana w tekście źródłowym).

„Córko moja, trzeba działać poprzez zasłony Człowieczeństwa Chrystusa, aby odnaleźć Bóstwo, to znaczy działać: zjednoczeni z Jego Człowieczeństwem, z tą samą Wolą Chrystusa, jak gdyby Jego Wola i nasza były jedną Wolą, aby podobać się wyłącznie Jemu, działając na Jego własny sposób, kierując wszystko ku Chrystusowi, przywołując Go, aby był z nami we wszystkim, co czynimy, tak jak gdyby On sam miał dokonywać tych samych aktów co my. Postępując w ten sposób, dusza pozostaje w nieustannym kontakcie z Bogiem, ponieważ Człowieczeństwo Chrystusa jest jedynie zasłoną, która okrywała Bóstwo. Dlatego ten, kto działa pośród tych zasłon, już odnajduje się w Bogu. Natomiast ten, kto nie chce działać przez Najświętsze Człowieczeństwo Chrystusa, a chce odnaleźć Boga, przypomina człowieka, który chce znaleźć owoc, nie znajdując jego łupiny. Jest to niemożliwe”. (Tom 6, 17 października 1904 r.)

Z tego powodu Luiza zawarła z Jezusem mistyczne małżeństwo, ponieważ do jedności obu woli dochodzi się przez Jezusa, z Nim i w Nim. Później odnawia to małżeństwo w Niebie z Przenajświętszą Trójcą, ponieważ Wola Boża obecna w Jezusie jest tą samą Wolą, która jest w Niebie, w Trzech Osobach Boskich. Te obrazy i symbole pomagają lepiej zrozumieć rzeczywistości duchowe.

5. W nas

Czy jest to przeznaczone tylko dla nielicznych, czy dla wszystkich?

• Dla wszystkich, na mocy stworzenia — w tym celu Bóg stworzył każdego z nas, bez wyjątku. Każdy człowiek jest jednak wolny, aby tego pragnąć albo nie.

Czy aby zjednoczyć naszą wolę z Wolą Boga i rozpocząć życie w Woli Bożej, musimy doświadczyć mistycznej ceremonii małżeństwa, takiej jak Luiza, święta Katarzyna i święta Teresa, wraz z obrączką?

• Nie, nie jest to konieczne. Ma ona znaczenie symboliczne. Jedyną rzeczą niezbędną jest całkowite i nierozerwalne wzajemne oddanie się sobie, które od tej chwili ustanawia trwałe zjednoczenie między Bogiem a duszą — między Wolą Bożą a wolą ludzką — tak jak w małżeństwie. A następnie należy kontynuować wspólne życie w Królewskim Pałacu poprzez poznawanie i praktykowanie.

  
  

6. Skutki jedności dwóch woli.

Warto poznać niektóre skutki lub cechy tego stanu, opisane w pismach Luizy. Chociaż niektórym mogą wydawać się przesadzone, święci i mistycy dobrze je znali — należą one do nauczania najwyższej duchowości katolickiej.

Przyjrzyjmy się im:

Namiętności i złe skłonności obumierają w tym stanie.

„ Dusza jest tak chroniona, że nic na świecie, ani wielkiego, ani małego, nie może jej niepokoić, dręczyć ani poruszyć, ponieważ, będąc już wolna od wszelkiego niepokoju wywołanego naturalnymi namiętnościami i uwolniona od burzy oraz zmienności rzeczy doczesnych, dusza cieszy się bezpieczeństwem wynikającym z uczestnictwa w Bogu”. (Pieśń duchowa A, rozdział 15, punkt 4).

Ani diabeł, ani świat nie mogą do niej dotrzeć.

„W tym stanie ani demon, ani ciało, ani świat, ani pożądliwości nie mogą jej niepokoić”. (Pieśń duchowa, 22, 8).

Całkowite zapomnienie o sobie:

„Wielkie zapomnienie o sobie, tak głębokie, że wydaje się, iż dla niej nie istnieje ani Niebo, ani życie, ani honor, ponieważ jest całkowicie pochłonięta poszukiwaniem chwały Boga”. (Święta Teresa, Twierdza wewnętrzna, mieszkania siódme, rozdział 3, punkty 1–2).

Nadawanie Woli Bożej pierwszeństwa we wszystkich aktach:

„Pragnienie, aby w tych duszach wypełniała się Wola Boga, jest tak wielkie, że wszystko, co czyni Jego Majestat, uważają za dobre. Jeśli chce, aby cierpiały, radują się; jeśli nie chce, nie smucą się, jak czyniły to wcześniej”.

Zamieszkiwanie Trójcy Świętej w duszy.

Bóg żyje i działa w duszy.

Miłowanie miłością Boską:

„Gdy dusza dostrzega prawdę o bezmiarze miłości, jaką Bóg ją miłuje, nie może powstrzymać się od tego, by kochać Go jeszcze wznioślej i doskonalej. W tym obecnym przemienieniu, ponieważ jest zjednoczona i przemieniona w miłości i mocy Woli Boga, nie kocha już własną wolą, lecz Wolą Boga, w której istnieje równość miłości. Wola Boga, stawszy się jedną wolą z wolą duszy, miłuje w duszy tą samą miłością, którą Bóg miłuje samego siebie”. (Pieśń duchowa A, rozdział 37, punkt 2).

Akty duszy zostają przebóstwione:

„Wszystkie poruszenia takiej duszy są Boskie. Chociaż nie są jej własnością należą jednak do niej, ponieważ Bóg wywołuje je w niej z nią razem, gdyż ona daje swoją wolę i zgodę”. (Żywy płomień miłości, 1, 9).

Na podobieństwo Jezusa: jest to małżeństwo dwóch działań — Boskiego i ludzkiego.

Niezachwiany pokój:

Dusza cieszy się w tym stanie zwyczajną łagodnością i spokojem, których nigdy nie traci ani jej nie brakuje. (Pieśń duchowa, 15, 4).

Stan pierwotnej świętości:

Święty Jan od Krzyża mówi:

„Tam Bóg udziela również duszy jasności i czystości, jakie dał jej w stanie pierwotnym, czyli w dniu chrztu, oczyszczając ją ze wszystkich niedoskonałości i ciemności, tak jak była wówczas”.

Odwołuje się do

„stanu pierwotnej sprawiedliwości, w którym Bóg udzielił Adamowi łaski i niewinności, oraz do tej czystości i nieskazitelności, które dusza osiąga w tym stanie doskonałości”. (Pieśń duchowa A, rozdział 37, punkty 1 i 5).

Ustają wrażliwość zmysłowa i zjawiska mistyczne; dusza osiąga stabilność duchową.

Oderwanie nawet od rzeczy świętych i dobrych ludzi.

Przyjęcie takich samych uczuć i postaw wobec innych, jakie miał Jezus:

• „Miłujcie waszych nieprzyjaciół”.

• „Ojcze, przebacz im”.

• „Nie przyszedłem, aby sądzić, lecz aby zbawić”.

• „Złożony w ofierze i wylany za nas i za wszystkich”

• „Bóg sprawia, że Jego słońce wschodzi nad dobrymi i złymi”.

Miłosierdzie i powszechna miłość.

Wszczepienie wszystkich cnót w cnoty Jezusa: pokory, całkowitego oderwania od własnych interesów, ludzkich sposobów postępowania, egoizmu, pragnienia uznania i wszystkiego innego, co wymaga oczyszczenia.

Jedność z naszymi braćmi i siostrami, zwłaszcza z tymi, którzy również pragną żyć w tej samej, jedynej Woli Bożej. Jeśli jedności tej brakuje, oznacza to, że wciąż istnieją osobiste interesy, ludzkie sposoby postępowania, egoizm, dążenie do odgrywania głównej roli i inne rzeczy, które wymagają oczyszczenia.

7. Niebezpieczeństwa i błędy

• Przekonanie, że samo czytanie, słuchanie i rozumienie prawd oznacza już życie nimi.

„Nie każdy, który Mi mówi: «Panie, Panie!», wejdzie do Królestwa Niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego Ojca, który jest w niebie” (Mt 7,21).

• To kluczowa kwestia: poznanie intelektualne połączone z pełną wolą i pragnieniem życia według poznanej prawdy, czyli wprowadzenia jej w czyn.

  
  

• Przekonanie, że ludzka wola umiera, zostaje unicestwiona lub przestaje istnieć.

  
  

• Jest to podobne do miłości: poświęcenie i oddanie całej swojej miłości Bogu nie oznacza, że pozostajemy bez miłości, lecz że nieustannie wykorzystujemy całą naszą zdolność do miłowania dla Boga.

  
  

• Podobnie oddanie naszej woli Bogu — „Bóg jest Bogiem żywych, a nie umarłych”. Nie chodzi o to, że przestajemy odczuwać własną wolę. Działanie na martwej woli nie byłoby zwycięstwem ani naszym, ani Jezusa. (Nie jest to monoteletyzm).

  
  

• Mylenie własnej woli z Wolą Boga. Musimy zawsze dążyć do poznania tego, jaka jest Wola Boga, wypełniać ją za cenę wszelkich ofiar, a następnie działać w Niej i z Nią. Jeśli ludzka wola działa samodzielnie, „życie w Mojej Woli przestałoby być rzeczywistością, a stałoby się jedynie sposobem mówienia”.

Przykłady: matki i ojcowie... kapłani...

Szczególną uwagę należy zwrócić na cierpienie:

„Córko moja, nie patrzę na słowa, lecz na czyny. Czy sądzisz, że łatwo znaleźć duszę, która naprawdę chce cierpieć? Och, jakie to trudne! Wielu mówi słowami, że chce cierpieć, ale gdy przychodzi do czynów... uciekają, gdy ból ich przytłacza lub otaczają ich inne cierpienia, i jak bardzo pragną się od nich uwolnić! A Ja pozostaję zawsze Jezusem opuszczonym w Moich cierpieniach. Dlatego gdy znajduję duszę, która nie odrzuca cierpienia i chce dotrzymywać Mi towarzystwa w Moich boleściach — co więcej, czeka i tęskni za tym, abym przyniósł jej chleb cierpienia — ogarnia Mnie upojenie miłością. Sprawia ono, że dokonuję wobec tej duszy takich «szaleństw» i okazuję jej tak wielką hojność, że Niebo i ziemia pozostają zdumione”. (Tom 15, 18 maja 1923 r.).

• Przeciwna skrajność: przekonanie, że Bóg robi wszystko, i zaniedbywanie własnej odpowiedzialności, na przykład niepodejmowanie pracy, nieposzukiwanie leczenia, niepodejmowanie wysiłku w celu skorygowania własnych wad czy niepodejmowanie koniecznych decyzji. Bóg nie zrobi tego, co należy do ciebie.

• Nierozdzielność Woli Bożej od Jezusa. Niech będzie to jasne: nie mamy być oddzieleni od Jezusa ani działać poza Nim, lecz działać z Nim i w Nim, ponieważ On sam jest Wolą Bożą.

• Przekonanie, że w życiu w Woli Bożej nie są już potrzebne droga duchowa, cnoty i tym podobne rzeczy. Wszystko to stanowi jedną i tę samą jedność.

  
  

• Pozwalanie, aby manipulowano nami w imię Woli Bożej i posłuszeństwa. W rzeczywistości jest to przeciwieństwo prawdziwego posłuszeństwa.

• Pragnienie posiadania i przekonanie o posiadaniu „szczególnych misji”. Jedyną misją jest życie w Woli Bożej. Wszystko inne wynika z duchowego interesownictwa.

  
  

• Porównywanie innych ze sobą. Każdy człowiek jest wyjątkowy i niepowtarzalny. Bóg działa inaczej w każdej duszy...

8. Wnioski

1. Jedność woli (czyli mistyczne małżeństwo, zjednoczenie przemieniające lub Najwyższa Jedność) jest najwyższym stopniem świętości i doskonałości znanym świętym i mistykom, a zarazem bramą prowadzącą do życia i działania w Woli Bożej.

„Wszystko musi zakończyć się w Mojej Woli, a tam, gdzie kończą się inne formy świętości, rozpoczyna się świętość Mojej Woli, która jest szlachetna i Boska, i czyni z nich swój podnóżek”. (Tom 16, 8 listopada 1923 r.).

2. Dlatego Luiza Piccarreta i życie w Woli Bożej nie stanowią czegoś odrębnego od duchowości i mistyki chrześcijańskiej ani czegoś z nimi niezwiązanego. Są raczej szczytem, pełnym rozwojem i owocami tego samego drzewa.

„Drzewo Mojej Woli, będąc najcenniejszym, najszlachetniejszym i najbardziej Boskim, a zarazem najwyższym, potrzebowało czasu, aby wzrosnąć i ukazać swoje owoce. Kościół poznał ziarno i nie ma świętości bez niego; następnie poznał gałęzie, ale zawsze krążył wokół tego drzewa. Teraz musi poznać owoce, aby się nimi karmić i nimi rozkoszować — a to będzie całą Moją chwałą i Moją koroną, a także chwałą wszystkich cnót i całego Kościoła”. (Tom 15, 28 listopada 1922 r.).

Tworzy to jedność.

3. Święty Jan od Krzyża już mówi, że jest to przeznaczone dla wszystkich dusz, a sam

Jezus w Ewangelii zachęcał wszystkich: „Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski”.

Teraz zaś Bóg, przez Luizę, z ogromną miłością wzywa nas wszystkich, abyśmy oddali Mu naszą wolę, zjednoczyli ją z Jego Boską Wolą, poznali sposób, w jaki Ona działa, i działali

razem z Nią — na ziemi tak, jak jest w Niebie, na naszej własnej ziemi. W ten sposób powstanie nasz Raj na ziemi i Raj Boga na ziemi.

Niech tak się stanie!